นักรบ ที่แท้จริง

นั่นแหละคือความโรแมนติกของลูกผู้ชาย

และ ความโรแมนติกของลูกผู้ชาย

 

 

ก็คือ

 

....

.......

สิ่งเหล่านั่นทั้งหมดล้วนเป็นการทำลายสิ่งแวดล้อม

 

การไม่มีหญ้างอกขึ้นมาเลยซักต้นหลังจากเดินผ่าน

นั่นแหละคือความฝันของผู้ชายที่แท้จริง

...

..

ดังนั้น

สิ่งสุดท้ายที่เป็นความโรแมนติกของผู้ชายคือ

...

...

...

....

....
สุดยอดดดดดดดดดดดดด (ดัดแปลงจาก Gunnm LO เล่ม10)

 

 

นี่แหละความฝันของใครหลายๆคน

ว่าถึงความโรแมนติกแล้ว ข้าน้อยก็ไม่รู้หรอกว่ามันแปลว่าอะไร

แต่รู้สึกได้ว่ามันต้องเป็นอะไรที่เวลาสัมพัสแล้วต้องปลาบปลื้มเป็นแน่

มันทำให้นึกถึงความเร็ว

ถ้ามีความเร็วแล้วยอมมีพลังเข้ามาเกี่ยวข้อง

เหมือน กฏ ฟิสิกส์ ตอน ม.ปลาย ที่กล่าวว่า F=ma (ฟอมูล่า เท่ากับ โมบิลอาร์เมอร์)

เลยคิดขึ้นได้ว่า ความเร็วนี่แหละคือทุกสิ่ง!!

ความเร็วในการ"ฟัน"นั่นก็มีระดับบอกไว้อยู่(ตาม มาตรา เพลงดาบ ญ๊ปุ่น) กล่าวว่า(อ้างอิงจาก Gunnm เล่ม3)

........

 1 อึดใจ  เรียกว่า "บุง"

1/8 บุง   เรียกว่า "เบียว"

1/0 เบียว เรียกว่า "ชิ"

1/10 ชิ   เรียกว่า "โคตสึ"

1/10 โคตสึ เรียกว่า "โก"

และ 1/10 โก เรียกว่า "อุนโย"

.....

....
...
..
ว่าแต่............ความโรแมนติกของคุณละคืออะไร?

 

 

 

ผ่านพ้นชีวิตอันแสนสั้น  กับความยาวนานของ1ปี

 

ได้แต่นอนกลิ้ง รับลมกับแสงแดด ที่ไม่มีความชื้นมากวนใจ....

 

แม้อากาศจะหนาวสักเท่าไร แต่มันก็ไม่หนาวไปกว่าใจของกุหรอก 777+

 

ไม่รู้ผี(แดง)บ้าตนไหน ดลบังดาลให้กำเนิดซึ่งการอัพ Myมายองเนส ครั้งที่1906นี้ขึ้นมา......

 

เรื่องราวหลายหลาก จนอยากจะบ้าที่ผ่านมา ได้สอนให้รู้ว่า.......

 

.....ไม่ควรทำ เจปัง ในหน้าหนาว...ถ้าคุณไม่มีหัตถ์ตะวัน...ไม่งั้นยีนต์จะไม่หมักตัว.......(เรื่องจิงน่ะเนี่ย เพราะที่บ้านทำเจปังแด๊กอยู่)

 

งืม...ไร้สาระจิง....เวลาอยากอัพก็คิดมุขไม่ออก ได้แต่ปล่อยมุขแป๊กๆ

 

ไม่รุจะบ่นสิ่งใด เพราะไม่มีเรื่องให้บ่น จิตใจแจ่มใส นอนเต็มตาตื่นเต็มอิ่ม...............ซะเมื่อไรล่ะเว้ยยยย

 

แหงบๆ....ไม่รุจะพิมพ์อะไรจิงๆน่ะเนี่ย........แล้วมาพิมพ์ทำไมวะ

 

ฟามรู้สึกในปีนี้ รู้สึกค่อนข้าง เฟลๆ กับ งานๆ ที่ผ่านๆ มา......

 

ก่อนจะพูดเรื่องงานๆ.....อยากคิดว่าทำม้าย...ทำไม...เวลาถาปัต คุยกัน รึ ระบาย ต้องระบายเรื่องงานด้วยฟร่ะ.....เบื่อน่ะเฟ้ย

 

พูดเรื่องงาน กันมาก็มากมาย แล้วไยต้องมาบ่นกันอีก.....โอ้...สัจธรรมสิ้นดี

 

เออ...

...

..

.

 

ลืมไปจะ บ่นเรื่องงานยังไง.....แต่สุดท้าย .....ความรำคาญตอนทำงานในอดีต......อนาคตก็จะเป็นเรื่องเล่ากันเล่นๆในหมู่เพื่อนแฝงได้

 

อย่างคราวที่ผ่านมานี้ ก็เหมือนกัน

 

ทำงานกันจนหัวปั่น มั่นใจกะงานมาก....(ตอนเทอม1อะน่ะ)

 

สุดท้ายเป็นไง....โดนหมอนฟาดหัว....จนอดขึ้นจูรี่.....โอ้ พระเจ้าจอร์ด!!!มันยอดเยี่ยมมมม~~~~

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า......อยากได้ลูกเสือ(รุ่นเล็ก) ทำไมไม่ไปเข้าค่ายกับเด็กประถม....

 

จึงอยากบอกเพื่อนๆว่า...จงสดใสเหมือนกับโอวันตินในตอนเช้า จะได้หอมกรุ่นกันทุกคน

 

สอบกลางภาคที่ผ่านมา.....ก็ดันเขียนคำตอบแสนสุดแห่งการกวนตีนลงไปซะอีก..

 

ปุจฉา......ที่แห่งใดควรซึ่งแห่งการติดตั้งกระจกนิรภัยอันมีค่ายิ่งในชิ้นงานลงไป???

 

วิสัจฉณา......รถยนต์ส่วนบุคคลของอดีตนายกฯ.....

 

เอาน่าแค่ขำๆ ข้อล่ะ 2คะแนนเอ๊ง ขลำๆ

 

รู้สึกอยากกินอะไรๆ ที่มัน อร่อยๆ มากๆ เพราะเบื่ออาหารที่คณะมากมาย.....

 

..รสชาติก็ไม่เท่าไรหรอก....แต่บรรยากาศ มันทำให้ อาหารไม่อร่อยล่ะมั้ง....

 

เฮ้อ....แต่เทอม นี้มันช่างน่าเบื่อจิง....งานที่ผ่านมา ก็ไม่มีอะไรดี

 

หลังส่งPin up ก็ตรวจแบบไปครั้งเดียว...เอาอะไรกะงานไม่ได้หรอก....ห่วยจิงๆไม่ติงนัง

 

งานห่วย ชีวิตเน่า ทีวีเจ๊ง เน็ตใช้ไม่ได้ โอ้.....จะมีอะไรดีไปกว่านี้มั้ย~~~ฟูววววววว์

 

ซะงั้นน่ะ.....ชีวิตที่เวลามันล้ำเหลือมกับคนอื่นมันเป็นเยี่ยงนี้นี้เอง...

 

เค้าอยู่เราหาย....เราว่างเค้าหนี.....โอ้..พรีเดเตอร์ช่วยด้วย

 

งืม...ก่อนจากไป

 

แต่ไม่ต้องกัวว่าจะหายไป

 

เนื่องจากเวลามีไม่น้อยจึง ขอแบ่ง มินิซีรี่ย์ นี้เป็น2หลินหุ้ย.....(ช่วงๆ)

 

ขอ สวัสดีปีใหม่

 

ขอให้เพื่อนๆทั้งหลาย มีความใหม่ ในวันปีสุข กันถ้วนๆหน้า

 

ปีหน้าฟ้าเหลือง ลูกหลานเต็มเมือง....เฮ้ยไม่ใช่

 

โอ้ เหมือนเขียนมาตั้งเยอะ แต่ไม่ได้บ่นอะไรเลย

 

คิดเหมือนฉันมั้ย B1 ......ฉันก็คิดเหมือนนายB52

 

ไว้คราวหน้าจะมาบ่นใหม่ด้วยเนื้อหาที่ซีเรียส และเข้มข้นขาวขุ่นกว่าเดิม

 

สุดท้ายนี้ขอจบด้วยเพลง ขอบคุ๊ณณณณ......ขอบคุณ....และรูปน่ารักๆจากโทโฮ(อันแสนคลั่งไคล้)

 

แล้วจะซื้อของมาฟากขอรับ

 

 

......สุดท้ายจิงๆน่ะ

 

คติประจำใจ ส่งท้ายสิ้นปี มีอยู่ว่า...

 

 

ผ่านพ้นมาได้ซะทีกับการ ทำงานทั้งอาทิตย์

รู้สึกไม่ได้เจอหน้าครอบครัวมา1อาทิตย์แนะ

 

นอนอยู่ คณะตั้งแต่คืนวันเสาร์ ยังคืนวัน พฤฯ

กลับบ้านเพื่อไปเอาชุดมาเปลี่ยน 2 ครั้ง

ลืมตาวันล่ะ 25 ชั่วโมงมาหลายวัน

นั่งหลังแข็งอยู่บนเก้าอี้ ปวดมือเพราะจับปากกาหมึกซึม

 

ทั้งหมดนี้ทำไป ทำไมกันน่ะเนี่ย

มันทรมานตัวเองชัดๆเลย

 

แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง สมาธิ ประสาทสัมพัส เซ้นต์ต่างๆ จะเพิ่มขึ้น

ทำงานได้ดีขึ้นแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว   รึว่ามัน คือ.............. "ที่สุดแห่งการฝึกตนนับครั้งไม่ถ้วน"

ไม่สิ.....มันคือ ........ "สภาวะไร้ตัวตน"ต่างหาก

 

รู้สึกดีจิงๆที่ได้ทำงานแบบทรมานขนาดนี้ ถึงจะขี้เกียจบ้างก็เถอะ

แต่มันก็ทำให้ลืมอะไร ไปได้หลายเรื่อง

ทำให้เวลาบนโลกอีกใบหนึ่งหมุนไปโดยปราศจากตัวเรา

มีการ์ตูนออกใหม่หลายเล่ม....

มีอะไรอีกหลายอย่างให้ทำหลังจากนี้อีกเยอะแยะไปหมด

 

 

ที่ทุ่มเทเรี่ยวแรงทำงานได้อย่างงี้

เพราะงานคราวที่แล้วออกมาล้มเหลว งานชิ้นนี้เลยต้องทิ้งทวน

แต่มันก็สร้างกำลังใจในการทำงานได้เยอะ

แถมงานครั้งนี้ก็ทำให้ได้ ความมั่นใจขึ้นอีกเป็นกอง

 

จะเรียกว่าโชคดีด้วยที่ตั้งใจทำงาน

งานเลยออกมาดี  ถึงโมเดลจะไม่เสร็จก็เถอะ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรอยู่แล้ว

โชคดีที่ ได้จูรี่ คนแรก เพราะ คนที่ 2 เป็นต้นไปโดนด่ากระจุย

รู้สึกว่า  อ. กิจ*ปี๊บ* จะให้ B ในการจูรี่ครั้งนี้  โอ้สบายใจจังได้เกรดดีๆแบบคนอื่นบ้างก็ดี

แต่ว่าก็โชคดีเกินไป เพราะโดนตำหนิงานไม่เยอะ เท่าไร ความจริงก็ยังมีอีกหลายจุด

ที่ยังไม่ได้พูดถึง และยังไม่ได้แนะนำ เหมือน กับว่าโดนด่าน้อยไป .........แน่ๆเลย

แต่ก็ผ่านมาแล้ว แต่ก็รู้สึกเหมือนเสียอะไรไปอย่างหนึ่ง...

 

มันก็ไม่ต่างอะไรกับ "วันนี้ของปีที่แล้ว"

ยังคงทำงานแบนี้เหมือนเดิม ทำงานจนถึงวันก่อนส่งงาน แบบเดิม

ยังช่วยงาน คนอื่นบางครั้ง ..................(แต่ไม่อยากให้คนอื่นมาช่วยงานเราเลย)

ปีที่แล้วช่วยงานพี่ ปีนี้ก็ยังไปช่วยเหมือนเดิม....แต่ไม่ได้ช่วยกับคนนั้นอีกแล้ว

ยังคงเห็นคนที่เวลานอนต้องหาอะไรมาหนุนหัว แต่ปีนี้เปลี่ยนจากกล่องขนม เป็นอย่างอื่นแทน

 

ยังคงชอบทุกครั้งที่เห็นแสงวันใหม่

และได้ยินเสียงเครื่องบิน บินผ่าน 

แถมตอนเช้าๆยังมีเสียงรถไฟวิ่งด้วย

 

ยังคงเป็นเหมือนเดิม  เมื่อทุกครั้ง มี Final Project

จะมีบางคนเปลี่ยนไป..........ไม่สิ

เราจะเห็น สันดานของใครบางคน

ที่ทำให้เรามองคนๆ เปลียนไปจากเดิม ไปในทางที่แย่ รึ ดีขึ้น ก็แล้วแต่การกระทำ

 

หลังจากนี้ เรื่องที่ผ่านมา เมื่อเวลาผ่านไป ก็ยังคงนึกถึง วันนี้ของปีที่แล้ว อยู่อีกทุกเมื่อ..

ขอบคุณที่ทำให้ในบางเวลา ได้ลืมในเรื่องบางเรื่องไป

 

สงสัยจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปอีกหลายปี

แม้เมื่องานจบลง

กลับรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อย

แต่มันก็เหงาที่ไม่มีอะไรทำ

ค่อนข้างขัดแย้งกันเองจริงๆ

แต่ ก็รู้เหตุผลอยู่แล้วว่าทำไม

เพราะมันขาด.... "สิ่งนั้น"ไป

 

ตอนนี้ความรู้สึกดีใจที่งานจบมันทำให้ตื่นเต้น

จนนอนไม่หลับ มันก็ปาไปตี3จะตี4แล้ว

แต่ก็ยังไม่นอนเสียที

 

 

คงต้องจบแบบ "ชาแมนคิง" ซะที

 

จบแบบ

.
.
.
.
.
.
ปาหมอน ...................................................นอนกันเถอะ

 

 

เวลาที่ท้องฟ้ากำลังจะเปลี่ยนสี

เนื่องจากกาลเวลาที่กำลังเปลี่ยนผ่าน

ทำให้ท้องฟ้าสีสดใส

กลับกลายเป็นสีแดงชา

เวลาที่ตะวันจะลับขอบฟ้า

ท้องฟ้าสีแดงช่างน่าหดหู่เหลือเกิน

เหมือนกับว่าท้องฟ้ากำลังโศกเศร้า และร้องไห้อยู่

จนท้องฟ้าเป็นสีดำสนิท

ให้ความโศกเศร้าหมดไปพร้อมกับความมืดมืด

ในยามคำคืนที่แสนยาวนาน

รอวันเวลาที่ความโศกเศร้าทั้งหมดจางหาย

รอท้องฟ้าที่ล่มสลายไปแล้ว........

ช่างมันเถอะไร้สาระหว่ะ?

มีแต่เรื่องให้ชวนทำลายเซลล์สมองอันมีค่าน้อยนิดขนาดนี้...
เซ็งชะมัด คนเรา ทำไมซื้อล็อตเตอรี่แทบตายถึงไม่ถูกมั่งหว่ะ  ที่อย่างอื่นล่ะแจ๊คพอตเหลือเกิน(ทน)..
แง่ง ด่าๆให้รวมๆกันหมดทุกคนเลยแล้วกันจะได้ไม่ต้อง มานั่งเถียงกันว่าด่าคนไหนอยู่
เบื่อเว้ย งานมีไม่ทำไปทำอย่างอื่นกันหมด เซ็งชิบหายเลยเนี่ย
รู้จักมั้ย Work Hard Play Hard งั้นวันนี้ไปเที่ยวดีกว่าจะได้จบๆไป
เบื่อแนวคิดยุคโพสโมเดิส คิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกแล้วคนอื่นเค้าเข้าใจผิดกันทุกคนเลยใช่มั้ย
เออ แน่หล่ะใครจะไปเข้าใจได้หว่ะ ดีแล้วให้เข้าใจผิดกันไปอย่างนี้แหละก็เป็นกันแบบนี้มันจะมีอะไรดีขึ้นมั้ย
อาบน้ำกินข้าว ดีกว่าหว่ะ ช่วงนี้ทำตัวเป็น อากาศธาตุ ยังไม่ได้เลยเพราะสสารทุกชนิดต้องการที่อยู่
รึว่าเราตอนนี้มันไม่ใช่สสารไปซะแล้วถึงได้ไม่มีที่อยู่เป็นกรมสิทธิ์เหมือนคนอื่นกับเค้าบ้างซะที
เออ ช่างมันเถอะ  ไร้สาระหว่ะ ?

 

กริ๊ง กริ๊ง......เสียงกระพรวน  ดังแว่วมาเบาๆ.......
.
.
.
.
.

...เธอเกิดจากน้ำตาแห่งความ เหงาและเศร้า..

ร่างกายและเส้นผมสีขาวนวล ดูเย็นเยือก และนุ่มนวล....

.....ตัดกับสีแดงของรองเท้าที่เธอส่วมใส่.....

.........เธอเกิดมาพร้อมแบกรับหน้าที่อย่างหนึง.....

................เธอเกิดมาช่วงชิงชีวิตของคนสู่ความตาย...

...........ทำไมเธอถึง เป็น ยมทูต ได้น่ะ

.........เธอครุ่นคิด ถึงตัดตนของเธอ ด้วยน้ำตาแห่งความเหงาและ

........น้ำตาแห่งความโศกเศร้า

......ทำไมเธอถึงเกิดมา เป็นยมทูต ด้วยน่ะ....

....เธอจึงออกเดินทางหาตัวตนของตัวเอง

ด้วยหน้าที่ของยมทูตผู้ใส่รองเท้าสีแดงและชุดสีขาว.......

....

..
..
.
.
.
.
.
.เกริ่นนำไปเยอะและ
วันนี้ก็ไปซื้อ นิยาย มาอ่าน เรื่องนึง ก็ได้ยินชื่อ นิยายเรื่องนี้นานแล้วแหละ

แต่ว่ามันเพิ่งจะออกเอง สนใจก็เลยซื้อมาลองอ่านดูน่ะ(รู้สึกจะเป็นนิยายไม่กี่เรื่องที่สนใจน่ะเนี่ย)

อ่านๆดูก้อน่าสนใจดีแหละ เป็นไม่กี่เรื่องที่อ่านแล้ว นึกภาพตามได้เลย ตัวละครก็ไม่มากจนน่าปวดหัว

(เพราะปรกติ ไม่ค่อยจะจำชื่อตัวละครเท่าไร)

บางช่วงอ่านๆแล้วก็ เกิดอาการอิน ซะด้วย (ปรกติอ่านกี่เรื่องๆจะงงๆ แล้วเลิกอ่านซะงั้น)

 

.........เริ่มอยากตายมั่งแล้วแหละ จะได้เจอกับ ยมทูตโมโมะจัง บ้าง

 

เจ้าขุนทอง มาแล้ว  มาแล้ว มาแล้ว จ้า......

อืม....อัพบล๊อกส่งท้ายปีทั้งที น่าจะมีอะไรดีๆมาให้ทุกชีวีอ่านกัน

แต่ก้อน้าแต่ก้อ...มีเรื่องบ่นมากมายกายกอง จนไม่รุ้จะบ่นอะไรให้ฟัง

งั้นเรามาสรุปเรื่องราวตลอดทั้งปีแยกเป็นเดือนๆให้ทุกท่านรับฟังกันดีกว่า

นิทานเรื่องนี้ก้อมีอยู่ว่า 20ปีที่แล้ว......กุยังไม่เกิดเว้ย...

อืมๆ...นอกเรื่องและ  อืม ถึงไหนแล้วล่ะ ......20ปีที่แล้วอะน่ะ จำไม่ได้อ่ะ เพิ่งอายุ19เองงิ...

อืมๆ

เอาเป็นว่าถามที่ล่ะเดือนๆดีกว่า

Q:เดือนมกราคมคุณทำไรอยู่คับ?

A: อ้อ จำได้เปิดเทอมปีใหม่มาวันแรกก้อตีลูกปิงปองใส่หน้าคนๆนึงซะแล้ว แงๆ

Q:แล้วเดือนกุมภาฯล่ะ?

A:เด๋วดิ มกรา ยังเล่าไม่จบเลยโฟ้ย ยังมีงานถาปัดสัมพันอีกแต่งเป็น ญ แล้วน่ากัวได้ใจจริงๆ จำได้ว่ามีคนถูกเหยียบเท้าต้องไปหาหมอน่าฉงฉานมากมาย  เดือนกุมพาฯน่ะเหรอ ก้อมีงานเกษตร แฟร์ เหนื่อยมากมาย ช่วยทำงานเหนื่อยสุดๆเลย แต่ก้ออยู่ได้เพราะมีเพื่อนๆแหละฮะ   น้ำเมลอนที่ซื้อกินทุกวันอร่อยมาก บางวันก้อซื้อไม่ทันเพราะหมดก่อน งืม....แล้วยังมีอะไรอีกล่ะ โห้ช่วงเกษตรแฟร์มีอะไรเยอะแยะให้เล่ามากมาย แต่ก็มีเรื่องบ้าๆบอๆเส้าๆ ด้วยเหมือนกัน เฮ้อ.....วันที่ 6กุมพาฯ กลับบ้านเพราะเลือกตั้ง  ไม่น่ากลับเรยเสียดาย......

Q:เดือนเมษาลาะคุณ?

A: แล้วมีนาล่ะโฟร้ย  ข้ามได้ไม่อายหน้าอายตา อืมน่ะ มีนานี้จำไม่ค่อยได้เรย คงมีเรื่องส่งงานไฟนอลล่ะมั้ง อ้อถ้าอย่างนั้นก้อมีช่วย ทีซิส ด้วยสิเนี่ย อืมๆ งานไฟนอลก้อมันมาก ทำกันหัวฟูเลย เกือบส่งไม่ทันแนะ แถมแบบยังไม่ค่อยดูดีซะด้วยงืมๆแต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี(รึป่าว)...เสร็จแล้วก้อมาช่วยพี่ทำงาน ตัดโมเดลต้นไม้200ต้น ใน12ชม. เหนื่อยเหลือเกินจนกว่าใจจะทนไหว....แถมยังมีเรื่องให้ต้องจดจำอีก...ว่าใครคนนึงทำอะไรให้จนคนเค้าต้อง.....เออน่ะ เข้าใจใช่มั้ย

Q: ไม่เข้าใจเว้ย ?

A:อืมๆ เดือนเมษาน่ะเหรอ กำลังเส้าได้ที วันสงกานไป เกาะหมีหนังแข็ง(ภูเก็ต) ไปแบบเส้านิดๆ ดุชายหาดที่เต็มไปด้วยซากหิน หลังเกิดซึนามิ ช่างน่าหดหูเหลือเกิน จนไม่กล้าลงไปว่ายน้ำเลย เฮ้อ วันเกิดได้ของขวัญมาชิ้นนึงยังไม่ได้แกะกินเลยสงสัยเน่าแล้วมั้ง เหอะๆ ช่างเถอะ ก้อเส้าอยู่และ เส้าอะไรก้อไม่รู้จนถึงเดือนต่อไป ได้เซียมซีมาใบนึงไม่ค่อยดีเลยแต่ยังเก็บไว้อีก

Q:คือว่า....กูไม่ได้ถาม.....?

A:เดือนพฤษภาคม ก้อโดนว๊ากไปทีนึง จนสติสตางค์กลับมา อุตสาห์เชื่อใจแต่ก็โดนอีกจนได้ จำได้ว่ารับน้อง มีคนร้องไห้น่าสงสารมากมายอะไรๆทำไมถึงเกิดกับคนแบบนี้ ตังแต่นั้นก้อขอให้เธอปลอดภัยเรื่อยมา......

Q:คือ กูว่ายังไม่ได้......

A:มิถุนายน.....เดือนนี้สิเปิดเทอม เทอมใหม่ เพื่อนเก่า รุ่นน้องใหม่ ......แต่ยังมีเรื่องเก่าๆตามหลอกหลอน...เส้าได้เส้าดี แต่ก็น่ะ ยังสู้อยู่ยังสู้ต่อไป สู้พร้อมเพื่อนๆเนี่ยแหละ  จำได้ว่าได้ดูหนังครั้งแรกในรอบ6ปี

Q:เมิงไปรบที่ชายแดน รึว่าไปเรียนหว่ะ?

A:กรกฏานี้จำไม่ค่อยได้เลยรึว่ามันมีอะไรที่ทำให้จำไม่ได้หวา โห้ยนึกไม่ออก ส่งานศาลารึปล่าวน่ะอืมๆโดนพี่พร้อมเล่นน่วมเหมือนกัน ผิดหวังเล็กน้อย ทำเอาเส้าไปเหมือนกัน จนแอบไม่กลับบ้านไปนอนทำใจอยู่ ศร.3 คืนนึง เฮ้อแต่ก้อยังต้องสู้ต่อไป ทั้งๆที่ไม่มีความหวังอะไรเหลือแล้ว คิดว่าจะมีอะไรดีขึ้น อย่างน้อยก้อขอให้เป็นเพื่อนก้อพอแต่ก็ยังเหมือนกับว่าทำไมได้ซะทีอ่า  เดือนนี้วันเกิดของเพื่อนคนนั้นกะเพื่อนคนนี้ คิดถึงจังเลย เด๋วไปหาน่ะ

Q: เดือนอะไรแล้วฟร่ะ สิงหา รึ?

A: สิงหาก้อวันแม่สิอืม จำไม่ค่อยได้เลยแฮะว่ามีเหตุการณ์อะไรสำคัญๆบ้าง.....งานสโมสรรึปล่าวน่ะรึว่า งานเกาะเกร็ดงงแล้วจำเดือนไม่ได้ แต่ว่ายังไงคำคืนทุกคืนก้อเต็มไปด้วยฝันร้ายที่ไม่มีทางสิ้นสุด  เฮ้อ ทำงานจนต้องระบายใส่กระดาษชานอ้อยแผ่นนึงล่ะมั้ง  ไม่สิ 2แผ่นตะหาก รึว่านั้นมันเดือนกันยาน่ะ งืมจำไม่ได้เรยแฮะ  แต่เดือนกันยาเนี่ยน้า.....มันช่างปวดร้าวจริง จนทำให้น้ำตาไม่ไหลอีกเลย เพราะมันไม่มีค่าที่จะออกมาลบความปวดช้ำอีกต่อไปแล้วแหละ จำได้ว่าเป็นช่วงที่มีเด็กในสังกัโพล่มาจากไหน ไม่รู้แล้วก้อจากไปเหมือนดาวตกลับฟากฟ้า....

Q:คือไม่ต้องถามเดือน กันยาแล้วใช่มะ?
A:อืมไม่เป็นไรหรอกมันก้อเป็นแค่เดือนเห็นความเจ็บช้ำ เวลา1ปีมันคงสู่2อาทิตย์ไม่ได้จริงๆ(อ้างอิงจากเดือนเมษา)

แต่ก้อน่ะปิดเทอมตุลาคม ไปเดินงานหนังสือได้การ์ตูนมา14ล่ม แต่รู้สึกว่าไม่ได้อ่านเรย จำได้ว่าแมวมีบทบาทสำคัญเพราะว่าแมวน่ะน่ารัก แต่แมวก้อทำให้เราเส้าได้เหมือนกัน แมวน่ารักกว่าหมาและเลี้ยงง่ายกว่าหนู......

Q:เออ เดือนพฤศจิกายน ล่ะคุณ

A: ลองไปอ่าน เดือนนี้ของปีที่แล้วอ่าน่ะ อืมแต่ปีนี้ก้อได้ทำอะไรหนุกหนานหลายอย่างเหมือนกัน ทั้งดูหนังหนุกๆ ย้อมผมหนุกๆ ได้ทำอะไรที่ไม่ได้ทำมานาน และไม่ต้องมาทนอะไรบ้างอย่างแค่เราหนีมันและ ตีห่างโดยเชื่อมั่นในใจว่า ทุกอย่างจะไม่เป็นไร เชื่อใจว่าคนมีสักวันที่มันจะมาทำให้อะไรดีขึ้นกว่าตอนนี้ แต่ก้อทั้งรอและหนีมาตั้งนานแล้ว ยังไม่เห็นมันจะมาตามหรืออะไรเลยสงสัยว่าคงอยากปล่อยให้เป็นแบบนี้เรื่อยๆแล้วล่ะมั้ง สุดท้ายคนผิดก้อคือเรา เราเองที่ผิด ดีใจจังที่ได้ทำผิด สนุกจังที่ได้ทำตัวแย่อย่างนี้ ลันล้า~~~

Q: สุดท้ายแล้วคับ  ธันวาคม...?

A:เดือนที่วันหยุดเยอะจริงๆ หยุดเยอะหมาตาย หยุดจนไม่ได้นอน ทุกคนต่างก้อพากันไปมีภารกิจ  ชีวิตที่ไม่มีอดีต อนาคต ไม่มีน้ำตา มีแต่ภารกิจ มีชีวิตด้วยภาระกิจ ขึ้นอยู่แต่ว่าจะเลือกภารกิจอะไรอืม แหมพูดอะไรมีสาระจังน่ะอืมเป็นอย่างนี้กี่ครั้งแล้วน่ะเนี่ย ทำงานแทตาย ไร้แรงบันดาลใจ ไรกำลังใจ ไรพลัง ไร้สาระด้วย   สุด้ายที่พยายามก้อได้ผลตามที่ได้พยาม คือการโดนด่า และเข้าใจผิดไปตลอดกาล สุดท้ายก้อเหมือนเดิมทุกครั้ง    มีที่ไหนเอาแมวมาเฝ้าปลาย่าง เฮ้อ....

Q: ก่อนถึงปีใหม่มีอะไรฟากบอกเพื่อนๆมั้ย?

A: มี อยากบอกว่าปีนี้เป็นปีที่ดีจริงๆ ดีมากๆเลย

..........
.........
........
.......
......
.....
....
...
..
.
คงไม่มีปีไหนแย่ไปกว่าปีอีกนี้แล้วไง.................................ลาก่อน